Çaylak Saçmalamaları - Serbest Uçuş no.1

Elinde herhangi bir şey olmaması değil bu tamamen yapmaya değer bir şey görememe durumu zannımca. "değer görme" de doğru olmadı ama silmek de istemedim ne yalan söyleyeyim. Garabet bir isteksizlik bu sonuçta. "To do" listen "overdue" "item"larda dolarken sen burada oturur bu "mood"un geçmesini beklerken mesain biter. Blog alemlerinde gezinir lan bu şirkete de raporlanıyo wireless da yok etrafta ne halt yiyeceğiz kabilinden kaygı da nihayetinde eşlik eder bu sıkıntıya ama oyun oynanmaz şimdi açık ofiste yemez o. Ne yapmak lazım ki? Word açılır böyle saçmalanır işte. Çalışıyor zannetsinler işte. Yazarsın da yazarsın saçmalamanın doruklarında, bir saat sonra kendin okuduğunda bile ne demişim ben yahu dedirten cümleler...
Teşhis
Bu durumu salt depresif eğilimlere bağlamak da mümkün, ne desen boş kalıyor neticede. Ama bunun ötesinde bir şeyler var. Salt buna bağlayamam kendi adıma. Aman efendim çalışmak lazım, iş ahlakı ıvır zıvırı kimse söylemesin kurumsal ortam dediğin nihayetinde 300'de dendiği gibi "this is Sparta!" kontrolün olmadığı yerde ot bitiyor, iş ahlakı kurumsallık zırvaları ise üsttekilerle alttakileri ayırıp alttakileri daha az maaşla daha çok maaş için uydurulan zırvalar. Neden bu zırvalara geldim diye sorulacak olursa sebep şu meramımı anlatmaktır :kontrol eden hesap verme mecburiyetinde olduğunuz birileri yoksa işler tavsar, esas fenası ise yaptığınız işi iplemeyen, ipler görünüp de iplemeyen yönetici sınıf. Diğer yandan çalışmamayı erdem addedip işe gelince oje süren, gazetesini okuyan ve üstüne terfi alan fantastik şahıslar. Ben bunların olmadığını düşünürdüm. Ama varlar ve çoklar daha da fenası sinir bozuyolar. Bunları üst üste koyunca size kalan da böyle blog blog dolaşmak olabiliyor. Bakalım ne zaman blog sitelerine blok koyacaklar. O zaman da oturur yazarım. Sonra akşamları peyst ederim bloga. Hülasa teşhis sevmediğin işi yapma sevdiğin şeyde ısrar et ya da salla birşey yapma birden çok insanın bir araya geldiği organizasyon denilen şey nihayetinde garabet... Sen nasıl hissediyorsan ortam o oluyor ama bu ortam su gibi bir şey de değil daha çok gökteki bir piramit, ya da karanlık bir odaya doluşan insanların fil algısı gibi. Nereden nasıl bakarsan öyle görünüyor. Bunları düşünmek bile yoruyor. Halbuki saat sabah 11 ve zihnin en dinç olduğu zaman en verimli zamanmış.
Tedavi
Tabi tedavi diyebilmek için düzeltilmesi gereken bir şey olması lazım. ki ben bu durumun sağlıklı bir insan davranışı olduğunu ve doğal olduğunu düşünmeye bile başladım. İşten atacaklar bu gidişle. Aylaklık dediğin de böyle kaytarmaya kaymamalı değil mi? İş ahlakı filan sahtekarlık bu neticede. Ama çalışıp da sahtekar olmayan insanın belli bir kademenin altında çalışanlar. Buna emin gibi bir şeyim artık. Misal departmanınızda memursanız yapacağınız şey 3 aşağı 5 yukarı standarttır ve istisnalar kaideyi bozmayacak kadar azdır. Gelir yaparsın, bitmez yetişmesi gerekiyordur mesaiye kalırsın biter eve gidersin... Yukarı çıktıkça bu türden bir düzlük ve sabitlik olmuyor, iletişim ihtiyacı da kademeyle yukarı çıkıyor ve al sana sorunlar, kaprisler, gecenin 11'inde mesaj atan yöneticiler, dert anlattığın adamlar vesaire vesaire... Burada zurnanın zırt dediği yerse bu performans ölçümü denilen hedede kilitleniyor. Alta indikçe neden sonuç ilişkisi daha belirginken üste çıktıkça bu neden sonuç ilişkisi manipüle edilebiliyor -nereye çekersen oraya gider ama bu da bir maharet inanın bana- ve bu matrixte yaptığın kayma seni daha iyi bir yere götürebiliyor ya da kötü ambalajlı iyi bir iş heder olabiliyor. Sonra hadi motive ol bakalım... Amacım yönetici olmak da zor kardeş kabilinden bir tirada girişmek değil bu ülkede herkes ister yönetici olmak çünkü iyidir. Neden derseniz üste çıktıkça gelirinizin üssel olarak artması ve kontrol mekanizmalarındaki genel siktiriboktanlık (bu evrensel bir olgu yemişim Harvard Business Review'ı. Kötü niyetle başa çıkabilen bir sistem olmadıkça siz her ay yazın o dergiye, dövün suları havanda). Bu durum bir de sistemi lehine kullanan insanlarla kevgire döndükçe istisna olmak kurala dönüyor ve her şey yalan oluyor. Aramızdan da adam çıkmıyor. Hülasa there is no spoon kardiş yorulmaya gerek yok durumu idare et. this is a universal rule, you know.
Sonuç
Sonuç şu, mümkünse çalışmayın, çalışıyorsanız minimum sorgulanabileceğiniz bir işinizin olmasına çalışın bu da olmuyorsa pasif çalışma mottonuz olsun. İşe gel, senden isteneni yap ve eve dön. Bu döngüyü kırmayın işyeri dedikoduları ve ilişkileri bazan elinizdeki tek sosyal aktivite olabilir ama yapmayın uzun vadede zararları olacaktır. Herkese eşit uzaklıkta olun seçim yapmayın net duruştan kaçının. İşinizi yapın istenilen gibi yapın ve gidin. Ama yine ben ilk önerime dönüyorum tekrar. Mümkünse çalışmayın...

Çaylak (yeni arkadaş)